8 4 13 Itchy and Scratchy

Waalre is heel speciaal en bijzonder. Maar dan wel het soort speciaal waarvoor een helmpje vereist is en ruitenwissers aan de binnenkant van het busje. Subcutane jeuk krijg ik van die kneuterige guppenkoppen.

Twee deuren verderop wonen mensen met een jong kind die geloven in hard schreeuwend aanmoedigen van elke stap. Het liefst onder ons slaapkamerraam. Om 7:00 AM.
Naast ons woont een zwijgzame man die een innig liefdestrio onderhoudt met zijn klopboor en hamer. Vooral tijdens interessante tv-programma's.
Aan de andere kant hebben we een buurvrouw die het stereotype van de luidruchtige, intellectueel ondervoedde Limburger koste wat kost in stand wil houden. Heb ik al gezegd dat ze een grote  trampoline hebben?
Dan is er nog het 3-2-1-kindje schuin achter ons. Eerst heette die het 1-2-3-kindje tot 'ie had geleerd ook achteruit af te tellen. Wat 'ie dan op luide toon uren achtereen kan doen. Je krijgt de neiging om 'em vol carbid te gieten en ook eens af te gaan tellen.
Dan is er nog de man die elke dag (en in de herfst om de twee uur) zijn stoep veegt.
Een stuk verderop woont een vrouw die het geen probleem vindt dat haar hond in onze tuin pist en schijt zolang het maar niet in haar tuin is.

Maar in het algemeen is het vooral dat kneuterige, bekrompen sfeertje. Zondag naar de kerk, netjes gekamde voortuintjes, allemaal 2.3 kinderen en een Golden Retriever (een Labrador wordt ook nog geaccepteerd), Volvo Station en op zonnige dagen met de Porshe Cabrio op koffiebezoek, roddelen in de supermarkt en daar ongevraagd iedereen bombarderen met wat jij vindt en denkt over anderen en wat ze zouden moeten doen.
-zucht- Het zal wel gewoon heimwee zijn.
______________________________

28 3 13 Bloed zweet & whiskey
Eind october, dat lijkt nog zo ver weg. Maar over 218 dagen is het al zo ver. Ondertussen rond ik een project af waar ik al een jaar aan werk. Meestal ben ik hooguit een maand bezig, maar dit ging niet zo vlot. De volgende projecten gaan sneller. Hoop ik. Als mijn wiskunde niet te roestig is. Veel hoeken en graden bereken. Joepie. Het lijkt nog zo ver weg maar omgerekend in projecten is het echt meteen om de hoek. En ik wil natuurlijk wel alles kunnen laten zien. Of in ieder geval een goede doorsnede van mijn kunnen. So close no matter how far… ...
Nou kan ik klagen en rond eind september zal ik ook wel behoorlijk zwelgen in zelfmedelijden dat pas over gaat als dat hele ding succesvol voorbij is gegaan, maar op dit moment geniet ik. Een doel en ik heb alle middelen in huis om het te bereiken. Keihard werken, gaan met die pisang, alles afronden en dan een stap terugdoen om eens te zien wat er gebeurt. Tot die tijd is het bloed, zweet en whiskey.
______________________________

5 3 13 Hot 'n' heavy, rough 'n' neat

Rough times behind us, sunny days ahead! We komen zowel letterlijk als figuurlijk uit een zware winter en gaan weer de lente tegemoet!
En dan ga je alles nog eens grondig her-evalueren. Nou ja, bijna alles, sommige dingen weet je gewoon zeker.
Maar die plannen voor Graspop, na het programma bestudeerd te hebben, zijn niet meer zo zeker. Wat dan wel? Tja, er zijn een aantal opties. Jammer is alleen dat er maar weinig opties zijn die we allebei leuk vinden. Hans is natuurlijk meer van de rustigere rock en metal, de 'classics' zeg maar en ook de poppy riffjes en vrolijke melodietjes. Zelf houd ik toch meer van politiek engagement met een korstje en -als ik dan effe het verstand op nul wil zetten- melodietjes die klinken als een grote gore slachtpartij. En toch vinden we elkaar wel ergens in het midden. Meestal. Dan moet er dus wel iets van een midden zijn. Neurotic Deathfest valt dan dus af. Voor mij eigenlijk zowiezo geen optie, want de 013 is echt een ballentent met enorm slechte akoestiek, maar als je toch niet van plan was veel van de muziek (of het gebrek aan sfeer) mee te krijgen: be my guest! De Anarchistische Pinksterlanddagen heeft naast een grote hoop lezingen en een goede sfeer ook meestal een enorm divers muziekprogramma, maar da's ook weer niet helemaal naar de smaak van Meneer. Da's pech voor hem (alhoewel, wel lekker rustig) want daar ga ik zowiezo naar toe.
Ach we zijn er gewoon nog niet uit.
Wat wel duidelijke vormen aan begint te nemen is de vervanger van ZomBernard. Onze Bernard (vonden we wel een geschikte naam voor een Mofrikaanse batsbak) was al uit de dood herrezen, maar we vrezen dat z'n allerlaatste uur nu toch begint te naderen. En anders help ik 'em wel een handje. (Sssssht)
Maar de nieuwe opritversiering mag wat ons betreft zo Eindhovens zijn als de aanstaande oprit zelve. Dan hebben we het dus over variomatic transmissie uit de jaren '59 tot '75. En wat mij betreft komt daar het woord 'bestel' in voor. Om de simpele reden dat ik de zekerheid van een slaapplaats toch wel een vereiste vind aan spontane 'stap-in-en-we-zien-wel-waar-we-stranden'-uitstapjes. Die zijn toch een stuk spontaner als je nooit hoeft te reserveren.
Waar we het ook al roerend over eens zijn is ons nieuwe thuis. Maar dat had ik eigenlijk al verraden. En het interieur begint ook al aardig vorm te krijgen. In ons hoofd. Waar altijd plek is. Hoe dat in de praktijk uitpakt moeten we nog maar eens grondig gaan bekijken.
En dat schept weer basis voor andere her-evaluaties zoals: 'Wat moeten we eigenlijk met al deze teringzooi?' En de klassieke: 'Hoe veel (of hoe weinig) spullen heeft een mens eigenlijk nodig?' Oftewel hoeveel rotzooi kan ik weggeven zonder iets te missen? Dit soort her-evaluaties van de inventaris zijn mijn nieuwe favoriet. Bijna mijn gehele kledingkast kan in de zak van Max (no pun intended, but since we're here already...) en dat geeft eindelijk weer eens ruimte om m'n 'look' (voor zover daar al sprake van was) ook maar eens te her-evalueren.
To be continued...
______________________________

15 1 13   2012, 1,3 haring

2012 was wereldkundig misschien wel het meest rustige jaar in lange tijd. Er gebeurde bijna niets opzienbarends. De wereld verging, maar eigenlijk ging dat alleen op voor de Pinta Reuzenschildpad waarvan de laatste overleed op 24 juni.
Voor mij persoonlijk was het een goed jaar. In juni won ik de juryprijs van Mijn Shirt is het Eindje. De bedoeling was dat mijn shirt in kleine oplage in de Onigiri-winkel zou komen te liggen naast die van de publiekswinnaar. Daar zou ik een vergoeding voor krijgen. Om de shirts wat meer aandacht te geven stelde Hans voor om ze ook bij het VVV te koop aan te bieden. Daar moest ook mee onderhandeld worden en dat duurde langer dan verwacht. Te lang, naar het idee van de publiekswinnaar en deze trok zich terug. Hierdoor werd ook mijn shirt niet meer in productie genomen en ik kon kiezen tussen een vergoeding of ik zou de rechten op mijn ontwerp zelf houden. Ik hield de rechten en liet mijn shirt uitbrengen door Stijn Ooievaar en nu liggen ze in het VVV. Het begon een beetje op een slecht geschreven soap te lijken, maar al met al was het toch een succes.
In de tussentijd was het ledenaantal van de DOAmt-facebookpagina boven de 3000 uitgestegen en het leek me leuk om daar wat mee te organiseren. Eerst dacht ik aan een Bring-Your-Own evenementje met barbecue en een paar bandjes die hommage brachten aan de gouden DOA-classics. De gemeente gooide echter roet in het eten door te zeuren over vergunningen. Er zou een vereniging moeten worden opgericht en dat alleen al kostte een paar honderd euro. Om maar te zwijgen over de voorzieningen die ineens verplicht werden zoals toiletten. (Er staan toch bomen genoeg?) Dat werd dus een lange-termijn-en-meer-budget-plan. Hans kwam echter met het briljante idee om eens bij een cafe te informeren of zij interesse hadden om zo'n avond mee te organiseren. Dat werd cafe The Jack waar we toch al regelmatig te vinden waren. Ze waren best enthousiast en wij gingen aan het werk om er zoveel mogelijk een 'trip down memorylane' van te maken. Black and the Raven maakte de poster die goed in de smaak viel en die zeker een hele dag door heel Eindhoven hing. (Posterplakkers hebben geen gevoel voor humor) Op de avond zelf zag ik het even niet meer zitten, maar toen ik al die mensen zag kreeg ik er weer zin in. We moeten dit vaker doen, maar dan groter, beter, rauwer, harder, meer! Voorlopig is dat verre toekomstmuziek waar achter de schermen stilletjes over gepeinsd wordt. We beloven niks, maar gaan er wel voor.
Afgelopen kerst begonnen we een nieuwe traditie: meehelpen met het Kerstdiner voor dak-en thuislozen.
Verder bestond mijn jaar uit werken, werken, werken. Mijn 3D-werk vordert maar heel traag. De cartoons gaan veel sneller, maar de site waar ze voor bedoeld waren is nog steeds niet in de lucht. Maar eigenlijk kan me dat allemaal m'n reet roesten, ik heb gewoon de leukste baan die er is. Okay af en toe word ik midden in de nacht wakker van mijn geschreeuw: “1,3 Haring!” (lang verhaal) en vaker ben ik midden in de nacht toch al wakker omdat ik nog aan het werk ben.

2013 belooft nu al veel. Er is een evenement in de pijpleiding waarvoor ik al flink aan het schrijven en schetsen ben. Het moet nog even geheimzinnig blijven omdat we nog geen definitief antwoord hebben van de gemeente. Hans regelt de hoofdzaken en grote lijnen, ik mag binnen die grote lijnen alles inkleuren (nooit goed geweest in binnen de lijntjes kleuren) en Ko voorziet in alle benodigdheden.
Daarnaast ligt er een groeiend stapeltje cartoonopdrachten en een paar concepten die ik nog wil uitwerken. Dit jaar wil ik ook meer aandacht gaan geven aan m'n 3D-werk. Dat trage en gestage frustreerd gigantisch, dus hierna ga ik me op grotere, snellere projecten richten.

Goede voornemens? (Nog) meer van het leven genieten.

______________________________
25 12 12   Kerstgedachte

...

25 11 12 ...

'If you don't have something nice to say, don't say anything at all.'
Of 'zwijgen is toestemmen', ook zo iets. Zwijgen is zwijgen. Het is het grote niets waar iets zou moeten zijn. Het is een boycot op het gesproken woord, maar in een wereld vol geluid is er niemand die het hoort. Als grote liefhebber van de brute waarheid heb ik dus een schijthekel aan mensen die zwijgen omdat ze niks positiefs kunnen verzinnen. Als ik iemand vraag om zijn of haar mening verwacht ik antwoord. Elk antwoord is beter dan zwijgen. Die stille pauze kan alles betekenen. De lucht vol anticipatie, verwachting en twijfel.
Dan hoor ik liever dat het zuigt, dat je liever een hondsdol konijn zich laat botvieren op je oogbal dan hier nog verder naar te kijken. Alles liever dan dat nietszeggende zwijgen.

______________________________

15 11 12 Jas

Bij tekenles kregen we de opdracht mee om een voorwerp van grote persoonlijke waarde mee te nemen. Ik was 19, net verhuisd en had alles achter me gelaten. De ruines van mijn vertrouwde leven stonden op instorten, niets was meer wat het leek. En nu moest ik iets meenemen van grote waarde. Een voorwerp. Ik keek mijn kamertje rond. Een tafeltje waar ik nooit aan zat, een bed waar ik slapeloos in lag, een stereootje dat ik nog amper kon gebruiken en mijn gitaar waar geen tijd meer voor was. Had ik nog iets wat zelfs nu nog waarde voor me had? Ik deed mijn oude marinejas uit en gooide deze op bed. Terwijl ik mijn tabak uit mijn zakken haalde overdacht ik de absurditeit van een diepe mentale connectie met een voorwerp. Het is de herinnering die het object waardevol maken, de herinneringen zijn dus waardevol, niet het object zelf. Het was koud binnen, ik trok mijn versleten lange jas weer aan. Plotseling wist ik wat ik zou tekenen.
De volgende les stond de ruimte vol met diverse objecten. Teddyberen, G.I.Joe, het leek wel een '80's Intertoys conventie. Ik had niks bij. Toen de les aanving hing ik mijn jas aan de ezel en begon te tekenen. De leraar kwam polshoogte nemen: “Was je de opdracht vergeten?” “Nee, integendeel. Ik heb er lang over nagedacht. Ik heb geen spullen waar ik emotioneel aan hecht. Behalve mijn jas. Mijn tweede huid. Mijn opinies op mijn mouwen genaaid, en alles wat ik echt nodig heb in het leven in mijn zakken. Elke scheur, elke slijtplek een herinnering aan de afgelopen jaren.”

Ik mis die jas.

______________________________

17 10 '12   Hallowe'en prep

M'n shirt ligt in de winkel, dit weekend gaan we posters verspreiden voor ons DOA Memorylane event in cafe The Jack (en dat is best een mooie poster geworden, kijk maar op Black and the Raven's site)
Tja langzaam maar zeker gaat het de goede kant op. Now what?
Tijd voor Hallowe'en! En om niet de zoveelste kant-en-klare heks te zijn moeten we wat origineels verzinnen en zelf in elkaar flanzen. Dus staat m'n atelier effe op z'n kop en is het overspoeld met schedels, oogballen, voodoopoppen en een leuk hoedje. En een rubber kip. (zonder 'pulley in the middle) Want wat is een Hallowe'enoutfit zonder rubber kip? Wie kan het al raden? Hint: Hans gaat als iets met 'zaterdag'. Misschien volgen er nog foto's, maar ik beloof niks.
______________________________

6 9 12   Demos Doulos?

Damn, ik had me nog zo voorgenomen om me effe helemaal niet met de politiek bezig te houden. Vooral omdat de politiek zich ook nergens mee bezig lijkt te houden. Maar dat is ook meteen de grootste ergernis.
Bij debatten lijkt het er meer om te gaan of iemand iets goed, vlot en catchy kan verwoorden en er ondertussen ontspannen en verzorgd uitziet dan hij wat zegt. Maar er wordt eigenlijk helemaal niet gelet op wat iemand nou echt zegt.
Toch maar even de kieswijzer invullen dan. Maar van de vragen wordt je eigenlijk al meer duidelijk dan van de uiteindelijke antwoorden. Oude afgekloven rottende runderlijken worden moeizaam uit diverse wateren gedrecht. En daarnaast vragen die eigenlijk helemaal niet zo belangrijk zijn of gewoon niet dingen zijn waar de politiek zich momenteel mee bezig zou moeten houden. Het is duidelijk. Na al die jaren zijn we dus blijkbaar geen steek verder gekomen. Anders zouden al die oude punten niet weer opnieuw op de vragenlijst verschijnen.
Maar wat ik echt mis zijn de dingen waar het NU eigenlijk om gaat in de wereld.
Gaan we stoppen de amerikaanse hiel oraal te reinigen? Komt er een andere benadering voor het -in haar huidige vorm- pijnlijk duidelijk falende kapitalistische systeem? Kunnen we de overheid weer in dienst van haar bevolking stellen (wat oorspronkelijk toch ooit het idee leek te zijn) in plaats van ons tot slaaf van markt en munt te poneren?
Bovenal mis ik scherpte. Er worden loze populistische termen geroepen die zieltjes behoren te werven terwijl we allemaal ook wel weten dat ze het vrijwel nooit waar maken.
Daarbij maakt het misschien niet eens uit waar je op gaat stemmen. Door coalitievorming is de regering helemaal geen reflectie meer van haar volk.
"Bedankt voor uw suggestie, het toiletpapier was bijna op."
______________________________

25 6 12   Gras/hooi/zand/modderpop Metal Meeting

Het leven van een trash/death/anarcho/crustfan kan soms zo heerlijk zijn. Na de buienradar te hebben bestudeerd vertrokken we een dag later dan gepland. Een paar uurtjes file, een paar kilometer lopen met zware spullen, even klungelen met de tent en het feest kon beginnen.
Black Label Society hadden we door de lange file gemist, maar die had ik al eens gezien en 's avonds zou Zakk nog acte de presence geven bij Ozzy dus geen man overboord. Slash trapte ons festivalweekend af zoals alleen Slash dat kan. Soepele gitaarriffs dropen als siroop over het terrein en Myles Kennedy zong alle classics zoals je ze nog nooit gehoord had (zuiver en goed gearticuleerd enzo). Het was een ontspannen wandelingetje door het complete oeuvre van Slash. DevilDriver mocht de gezelligheid voortzetten en daarna was het tijd om de tweede lading tentspullen uit de auto te halen. Lesje voor de volgende keer, hoe minder zooi, hoe minder je hoeft te lopen.
De avond begon zachtjes te vallen toen Cannibal Corpse als een sloophamer neerdaalde op haar publiek. Death metal met grauwe grunts en snerpende gitaren, hier en daar afgewisseld met een klein grapje van de zanger. Het publiek had er ook zin in. Hoewel de Dome nog lang niet vol was (Slayer stond ondertussen op de Mainstage), waren de mensen die er wel waren duidelijk in the mood to party. Achter mij onstond een bescheiden pit, maar dat merkte je alleen als je even omkeek. De sfeer was vrolijk en ontspannen, naast mij stond een superfan die alle teksten kende (knap dat je ze kan verstaan), achter mij voelde ik een welkom briesje van een medeheadbanger. Natuurlijk werd er afgesloten met 'Make them Suffer' en 'Hammered Smashed Face'. De herhaalde oproepen van de zanger om een grote circlepit kregen weinig gehoor, maar voor mij was dit helemaal geslaagd. Toch maar een paar cd-tjes van ze gaan halen.
Hans zag er ondertussen een stuk minder vrolijk uit. Hij had een matig Slayer gezien in een duwende, trekkende menigte.
Tijd voor een vette bek en een zitplek en daarna was het tijd voor afsluiter Ozzy & friends. Ozzy had vorig jaar afgezegd wegens stemproblemen en dit dreigde even weer te gebeuren, maar gelukkig stond hij er toch. Eerst werd er afgetrapt met oud en nieuw solomateriaal. Even was ik bang dat het hier bij bleef. Maar na uitgebreide 'Jack the Ripper'-solo's kwamen Slash en Geezer Butler de boel versterken voor het echte Sabbathwerk. De stemproblemen van Ozzy bleken ondertussen geen leugen. Af en toe perste hij er nog een leuk buiginkje uit, maar de rest was vooral vals en hees. Geeft niks, die man als een klein kind te zien spelen met brandslangen en emmers water was al een feest op zich. Zakk Wylde kwam er nog eens bij voor de wat technischere gitaarpartijen en als afsluiter gingen de heren Wylde en Slash samen een kleine battle aan. Toch was het overheersende gevoel: Was Tony er maar bij. Vooral door het gitaarspel van Zakk besef je ineens hoe ontiegelijk goed Tony Iommi is.
De vrijdag kwam hiermee te einde en na een paar kilometer waren we bij ons tentje.
Zaterdag begon relaxed. De eerste 'must see' stond voor mij om 17.15. Tot die tijd was het vooral tijd voor koffie en dan bij voorkeur van de betaalbare, drinkbare soort. (op sommige plaatsen betaalde je gauw drie euro voor een bak gruwelslurrie) Na even de aardig klinkende All Shall Perish te hebben gehoord bewoog ik me naar de Dome voor Brutal Thruth. De brute waarheid is dat deze sympatieke band het eigenlijk net niet was. Net niet goed genoeg, net niet strak genoeg. Het klinkt aardig, maar ergens is het het toch niet helemaal. Kleine tegenvaller, maar ach. Halverwege moest ik me toch haasten om vooraan bij Exodus te staan, dus dit maakte het vertrek wel makkelijker.
Exodus bewerkstelligde exact het omgekeerde van wat de naam zou doen vermoeden. De grote marquee was toch eigenlijk een maatje te klein voor dit vijfde lid van de Big Four. Gary Holt stond recht voor mijn neus en speelde geroutineerd alle klassiekers van 'Bonded by Blood'. Rob Dukes bespeelde de massa, verzocht om een grotere pit en een 'wall of death'. Hij kreeg het allemaal. Op een lelijk gemuteerde 'Piranhas' na was dit een perfect optreden. Onbegrijpelijk dat dit geen afsluiter was op de mainstage. Helaas viel die eer geheel onverdiend aan Limp Bizkit. Dat metalheads tolerant zijn blijkt wel uit het feit dat Fred nog ongestoord zijn gang mocht gaan. Maar eerst was het tijd voor Pennywise. Althans, dat was eigenlijk het plan. Pennywise zelf dacht daar blijkbaar anders over. Met recht-toe-recht-aan formulepopliedjes die na twee nummers allemaal op elkaar lijken werd het Limp Bizkitpubliek vast opgewarmd. Pennywise was zich duidelijk bewust van de magere stageperformance en de saaie formulenummers en probeerde dit de verdoezelen door het publiek aan te vallen met felle lichtflitsen waar zelfs mijn zonnebril niet tegen bestand was. Missie geslaagd, ik was snel weg. Buiten nog even op het scherm naar Dimmu Borgir gekeken. Apart en heel eigen. Niet direct mijn ding, maar voor zo'n band moet je toch respect hebben.
Mijn gevoel voor eigenwaarde dwong mij om buiten een straal van 500 meter van het hoofdpodium te blijven toen Limp Bizkit aanzette. Het was het eerste moment dat ik dankbaar gebruik maakte van mijn gehoorbeschermers. Snel naar de tent. Wegdoezelen met een goeie hoeveelheid wodka en de herinnering aan het machtige Exodus.
Zondag werd ik wakker van een flinke hoosbui die op het tentdoek kletterde. Koffie, daarna even opdrogen bij de Black Spiders in de Dome. Wij waren niet de enige die daar vooral stonden om droog en warm te blijven, maar de Spiders leken te denken dat al dat volk voor hun was. Effe oefenen nog en wie weet jongens.
Snel vooraan staan bij Ugly Kid Joe. Ze zijn na een pauze van zo'n 15 jaar weer bij elkaar en brengen binnenkort een nieuw album uit. Grootste vraag was eigenlijk hoe zanger Whitfield Crane er uit zou zien. (lekker oppervlakkig he?) Het antwoord: hij heeft al zijn haar nog en ziet er nog redelijk hetzelfde uit. Alleen vijftien jaar ouder. Het werd een gezellige '90's flashback waarbij Motorhead's Phil Campbell nog een klein bezoekje kwam brengen. 'Hi Phil' riep het publiek massaal. Crane had er zin in, bespeelde het publiek, probeerde in een mast te klimmen (maar werd tegengehouden door een beveiliger) en vloog over het podium van links naar rechts en terug.
Maar net als de '90's kwam ook aan dit optreden een einde. Tijd voor Hans om Europe te zien. Ik ging de tent afbreken. Dat was op zich zo gebeurd, alleen de wandeling heen en terug duurde lang. Bijna terug hoorde ik nog net hoe 'The Final Countdown' werd ingezet. De afsluiter. En onze que om te gaan. We wilde eigenlijk nog Motorhead gaan zien en Children of Bodom. Daarnaast hadden we een weddenschap lopen over het verstrekkende prinsesjesgedrag van Axl Rose (we verloren allebei, hij kwam opdraven EN begon zelfs te vroeg). Maar het was het doorweekt worden van de regen toch eigenlijk net niet waard.
Al met al was het echt een geweldig weekend. Ik ben zeer benieuwd of ze dit volgend jaar nog kunnen overtreffen. En of ze ooit tot het inzicht gaan komen dat bands als Limp Bizkit hier niet thuishoren en Exodus die plaats op de Main al meer dan dik verdiend heeft.

______________________________

17 6 12   Ariiiiiise


Jullie zijn binnenkort mijn gezever over festivals natuurlijk spuugbeu (bijna Graspop!) maar voor het zover is graag uw aandacht voor het volgende.
Dynamo Open Air. Eens het festival der festivals. Mtv had het er over (in de tijd dat deze zender er nog toe deed, zo'n anderhalf decennia geleden) en elke band droomde van een plekkie op dat machtige podium. Zelfs al was het maar 's morgens om tien uur als de meeste festivalbezoekers nog in hun tentje lagen te meuren.
In 2005, na al een flinke aderlating te hebben ondergaan, legde DOA toch nog het loodje op de operatietafel. DOA was voor Hellendoorn inderdaad Dead On Arrival.

Misschien komt het nooit meer terug. Maar moeten we dan maar sip naar dat lege bierflesje blijven staren? Nee, natuurlijk niet! Haal een krat pils, breng je favoriete DOAmuziek en ander entertainment mee en kom naar de BYO miniDOA.

Data en locatie volgen spoedig!
______________________________

12 6 12   Okashii

De uitreiking van 'Mijn Shirt is het Eindje' met winnaar Tijn Buschman en eh, ikke. Linkje:

Winnaar van ontwerpwedstrijd 'Mijn Shirt is het Eindje' krijgt zijn shirt uitgereikt

______________________________

11 6 12   Make a transition

Wist iemand dat er een Transition Town in Eindhoven was? Nee? Snap ik. Ze weten zich goed te verstoppen.
Het is dan ook geen praktiserende Transition Town wat ooit wel de opzet was. Althans zo heb ik me laten vertellen.
Het vreemde daaraan is, dat hoorde ik op een lezing ruim 200 km. hier vandaan. Ik had daarvoor nog nooit van een Eindhovense Transition beweging gehoord.
Ze komen nu op 29 juni bij elkaar om de film 'Transition 2.0' te bekijken en de beweging te bespreken.
Maar wat is de 'Transition Town' nou eigenlijk?
In het kort is het verantwoord wonen en leven met het boek 'Permaculture: Principles and Pathways Beyond Sustainability' als bijbel.
De langere versie van het verhaal is dat ze slimmer willen omgaan met brandstof, beter willen isoleren, voedsel verbouwen dat de aarde niet uitput, maar bovenal duurzaam willen leven.
Klinkt slim, mooi, maar nogal hippie-achtig. En daar zit 'em vaak het probleem. Terugdenkend aan de lezing over Transition Towns in Appelscha herinner ik me vooral dat er een grote formule bestond voor het overleg over de Town. Dat was een groot doolhof wat in mijn ogen alle daadkracht uit het project haalde. Op mijn vraag waarom alles volgens dezelfde formule moest antwoorde de spreker dat dit hoorde bij het Transition-concept.
Dus verdwalend in oeverloze discussies is de -eens zeer ambitieuze- TT in Boxtel nu zielsgelukkig met drie zonnepanelen op het dak van een kleuterschool en gaat de Town in Eindhoven samen lekker aan de thee en een filmpje kijken.
Waar is de daadkracht? Waar is de 'angry mob'? Het kapitalisme is tot het nulpunt gedaald en al de 'ontwerpfoutjes' van deze filosofie worden nu pijnlijk duidelijk. Occupy Wallstreet liet zien dat zelfs de amerikanen dit door beginnen te krijgen.
Nu zou een mooi moment zijn om te laten zien dat het anders kan. Beter, mooier, slimmer, duurzamer, maar liefst wel zonder dat oeverloze gezemel.
Actie! Harde woorden, en sprekende daden!
______________________________

8 6 12   Mijn shirt was het Eindje


Er was eens een shirt wedstrijd en een meisje dat meedeed. Ze was duidelijk geen prinsesje en met haar anti-autoritaire en antikapitalistische instelling wilde ze dat ook niet zijn. Want prinsesjes mochten geen kisten dragen.
Het meisje had niet zo'n oneindig grote groep Facebook-kennissen als de meeste andere kandidaten en was ook geen designer. Maar ze had wel liefde voor Eindhoven en zin om mee te doen. Gewoon omdat het leuk was.

Dus zwoegde het meisje op haar 040 Rockcity-ontwerp, stapte in haar koetsje en reed naar scannerland hier ver vandaan om het ontwerp in te scannen.
Eenmaal terug ging het meisje direct achter haar laptop zitten en maakte haar ontwerp helemaal af. "Zo," zei ze tevreden, "Nu kan ik het insturen." En ze stuurde het in. Weken gingen voorbij en al snel werd duidelijk dat het ontwerp van het meisje niet zou winnen.
"No biggy," dacht het meisje bij haarzelf, "Die andere zijn ook mooi en gelukkig sta ik niet helemaal onderaan."
En na weken wachten was de wedstrijd voorbij. Een koerier kwam naar haar anti-kapitalistische, anti-autoritaire paleisje gesneld en overhandigde haar een uitnodiging voor de prijsuitreiking. "Ha leuk," dacht het meisje, "Zuipen en klappen, daar heb ik wel zin in."
En dus toog zij met haar gade naar de woeste steppe op het 18 Septemberplein, ze probeerde te schuilen voor de moesson, vocht met het vreselijke Blobmonster, baande zich een weg door de immerwoedende tornado tot ze bij het kasteel aankwam. Haar gade parkeerde ondertussen de koets.
Al gauw begon de uitreiking en de winnaar had een heel leuk ontwerp gemaakt en een goed verhaal. Het meisje applaudiseerde. Haar gade kwam ondertussen binnen en ze begonnen de juryprijs bekend te maken. Er waren vijf envelopjes en elk jurylid had er een vast. Het eerste envelopje werd open gemaakt en daar zat toch zomaar het ontwerp van het meisje in. Dat was leuk. Het tweede envelopje bevatte een ander mooi ontwerp en de derde had weer het ontwerp van het meisje gekozen. Daar werd ze zomaar een beetje verlegen van. En al gauw kreeg ze nog een derde stem. het meisje had de juryprijs gewonnen! Ze was helemaal blij en nogal overdonderd.
Samen met haar eega stapte ze in het koetsje met twee mooie t-shirts in haar tas.

En ze leefde nog lang en gelukkig,

Het Eindje

Ps. Het ontwerp staat ook op de 'comics' pagina van deze site
______________________________

24 5 12   On the site

Na wekenlang aan deze site te hebben gewerkt ben ik eigenlijk te moe om iets zinnings te schrijven. Dus enjoy!
______________________________

4 4 12   Zomerkriebels

Het weer wordt langzaam warmer, het zonnetje schijnt regelmatig.
Ik droom alweer weg van wakker worden halverwege de dag in een tent die ruikt naar ingedroogde zweetsokken verschraald bier en een paar druppels kots die het toilet net niet gehaald hadden. De muziek van mindere goden op de achtergrond. Iemand schreeuwt de bandnaam, maar ik ben te duf om het in me op te nemen. Struikelend over lege flessen, blikjes, taaie pizza en een verdwaalde xxxl-onderbroek met remspoor -die de vorige avond nog als vlag dienst deed- baan ik me een weg naar de toiletten, hoewel al mijn zintuigen liever hard de andere kant op zouden rennen. Na een korte rij is het tijd voor koffie, of toch iets sterkers? 'Hair of the dog that bit you' noemen ze dat. En dan is er metal, metal, metal, metal en nog iets dat zich op het periodiek systeem links van de metalloiden bevindt en een kleine elektronegativiteit vertoont... uhm, metal geloof ik.
Laat de zomer maar komen!

Bij de weg, er wordt 'behind the scenes' nog druk gewerkt aan een vernieuwing voor deze site, maar dat gaat nog wel effe duren. Patience young grasshopper.
______________________________

14 3 12   Vrouw

'Laat Hans dat maar even pakken, want dat is zwaar'. 'Nee, dat gaat over zaken, vindt jij niet interessant.' 'Ik zag deze allesreiniger in de aanbieding en toen dacht ik aan jou.' 'Dat gaat over computers, laat daar je broer maar even naar kijken.' 'Hey de nieuwe cd van Adele is uit, is vast iets voor jou.'
Komen deze zinnetjes jouw ook zo bekend voor? Dan ben je vast een vrouw.
Kotsbeu ben ik het, om steeds aangesproken te worden op mijn vrouwelijkheid. Of erger nog. Omdat ik redelijk sterk ben, subcutane jeuk krijg van jankfilms, poetsmiddelen niet boeiend vind, houd van trashmetal en crustpunk, kort haar heb en niet bang ben om mijn hersenen te gebruiken wordt direct aangenomen dat ik 'er zo een' ben. Een manwijf die niet 'in touch' is met haar vrouwelijke zelf. Alsof je als vrouw enkel een karikatuur mag zijn. Het tonen van een spirituele kant wekt daarna alleen nog verdere verwarring. Dat rijmt duidelijk niet met het beeld dat ze van mij hebben.
Maar dat denken in karikaturen als het aankomt op vrouwelijkheid wordt vooral gestimuleerd door de vrouw zelf. Door ons te vereenzelvigen met het beeld van het zwakke, weerloze poetsslaafje dat na haar zwangerschap stopt met werken om het huishouden te doen maken we het onzelf onmogelijk om een andere rol dan 'de vrouw' aan te nemen. Daarbij wordt het voor de volgende generaties ook steeds moeilijker om vrouwen als sterke, zelfstandige individuen te beschouwen. Zolang er vrouwenbeurzen, vrouwenmagazines, vrouwenpraatprogrammas en zelfs vrouwenzenders zijn zullen vrouwen eerst en vooral als vrouw en pas ver daarna als mens gezien worden. En dan is het ook geen wonder dat er glazen plafonds zijn. Die bouwen we zelf. We klagen over ongelijkheid, maar vragen wel een speciale behandeling. We zeuren over discriminatie, maar bevestigen keer op keer het oude rollenpatroon. En natuurlijk zijn er verschillen tussen man en vrouw, maar met een beetje extra inzet zul je daar bijna niets van merken. Waarom zouden we ze benadrukken? Zijn de meeste vrouwen zo onzeker over hun vrouwelijkheid dat dit steeds moet worden bevestigd?
______________________________

28 1 12   Bitterschoon

In het kader van de internationale dag van het gedicht (eergisteren, maar toen had ik even wat anders aan m'n hoofd):

Knokelend
            Kronkelend

Toog ze naar de bar

Keu in de hand
               Scheve lach

Een zwaan
             Vergaan

Van haar veren beroofd
         Haar snavel gekloofd
                   Haar poten krom
Snuivend
     Gnuivend
                    Na elke stap

Ineenzijgend
               Zwijgend
Hing zij daar
               Aan de bar

Bitterschoon

                Vooral haar lach
______________________________

17 1 12   My Hero

Geen cape, geen net te strak lycra pakje met een onderbroek er over heen, geen logo op de borst of eigen tune die steeds speelt als 'ie het beeld binnenstapt, geen vleugeltjes of superkrachten en toch is 'ie een held.
Helden komen in alle soorten en maten, maar allemaal blinken ze uit in goede eigenschappen die we erg bewonderen. Onbaatzuchtigheid, hulpvaardigheid, een onuitputtelijke energie, grote intelligentie en creativiteit. Als het maar (een deel van) de maatschappij dient en positieve veranderingen teweeg brengt.
We bewonderen onze helden om eigenschappen die we zelf ook graag zouden hebben. Maar is het held-zijn nou zo moeilijk? (Okay, na het douchen in zo'n lycra pakje stappen is best een uitdaging, dat dan weer wel) Wat als iedereen al zijn goede eigenschappen een beetje meer zou benadrukken? Wat als we met z'n allen besloten om iets meer op te komen voor onze idealen en te proberen om iets positiefs te doen voor onze maatschappij? Wat als we de angst om boven het maaiveld uit te steken even zouden vergeten en durven onze dromen te volgen zonder na te denken over de consequenties?

Zolang je maar belooft geen lycra pakje te gaan dragen.
______________________________

14 1 12   Looking a head

Januari is de maand dat je het meest geniet van je kerstcadeaus. Vooral de soort die je binnenshuis kan gebruiken. Dus zit ik warmpjes voor m'n nieuwe kacheltje m'n laatste schets te inkten met m'n nieuwe pennen, m'n kneedgom in een interessant vormpje naast me op tafel geplakt.
De kater van oud en nieuw weer te boven starten we dit jaar weer met nieuwe energie. Soort van. De gluhwein ist sehr gut.
M'n opdrachten zijn heel even klaar en er is beloofd dat dit snel gepost gaat worden. Ondertussen had ik zelf nog wat leuke ideeen, maar die kunnen nog wel even wachten. Zometeen ga ik eerst eens werken aan een nieuw jasje voor deze site (met een paar extra buttons) en aan m'n eigenlijke werk dat door de comics even stil kwam te staan. Traag en gestaag blijft de slogan daar, maar dat heb je nou eenmaal als je aandacht zo verdeeld is.

En zoals bijna iedereen aan het begin van elk jaar vraag ik me ook af wat ik dit jaar wil bereiken. Collectie af? Meh, ik ga grotere objecten maken en daar wil ik tijd aan besteden. Op elk formaat moeten toch alle details kloppen. Daarbij gebruik ik nieuwe technieken die ik eerst wil uitproberen.
Die experimenten staan dus nog op m'n to-do lijst, net als leren lassen.
Verder heb ik twee prachtige gitaren staan (okay, eigenlijk drie, maar die telt niet helemaal mee) waar gewoon veel te weinig op gespeeld wordt. Misschien dat ik nog een poging waag om die derde gitaar echt goed te krijgen, maar ik vrees dat de body gewoon niet goed was (zul je net zien, het enige waar je zelf niks aan gedaan hebt)
Siem's training ligt stil, maar na een paar pogingen heb ik het opgegeven om in het zwembad-dat-eens-een-rijbak-was door te modderen. We wachten wel een droger seizoen af.
Die windmolen vind ik ook nog steeds een interessant idee. Alleen vraag ik me af waar ik een accu en dynamo vandaan ga halen.
Dan zijn ook nog eens al m'n kleren veel te groot, dus zal ik zelf een paar dingen in elkaar flansen en sommige dingen kopen en customizen. Ik heb zo'n hekel aan 13 in een dozijn eenheidsworst. En bovendien kun je de dingen die ik wil niet in veel winkels vinden en heb ik niet genoeg geduld om te gaan zoeken.
En de tuin gaat (alweer of eigenlijk nog steeds) flink op de schop. Eigenlijk ben ik niet zo'n tuinmens, maar fruit is lekker en groentes van eigen kweek smaken beter en daarbij is het de meest toegankelijke manier om een paar kleine chemie-, biologie en natuurkunde-experimentjes te doen. Just for the fun of it.
Plannen zat eigenlijk en dit is nog niet de helft ervan, maar ik zal jullie niet verder vervelen. Uiteindelijk is het gewoon gaan met die banaan en we zien wel waar we uitkomen.
______________________________