30-12-'17 Een jaar van vallen en opstaan
Het is een beetje traditie voor mij om terug te blikken en vooruit te kijken rond de jaarwisseling. Echt blij word ik er niet van. Wellicht kan ik hier over een paar jaar opgelucht om glimlachen. Na een ijskoud einde aan 2016 probeerde ik de draad weer op te pakken. Maar er is maar zoveel dat een mens kan verwerken. Elke keer als ik weer boven kwam werd ik weer met m'n kop in de modder gestampt. Ozzy kreeg begin dit jaar een vreemde bult op zijn oog. Meteen ben ik met het oude baasje naar de dierenarts gegaan. Gelukkig was er niks aan de hand, maar het was flink schrikken. Het menneke is al twaalf. Een paar dagen daarna klapte ik met m'n achterhoofd op de bevroren grond. Toen ik bij bewustzijn kwam spoot het bloed mijn neus uit en bleken mijn kniebanden gescheurd. Het heeft bijna een jaar geduurd, maar het begint nu enigzins te herstellen en ik durf weer voorzichtig te gaan trainen. Dat werd ook wel weer eens tijd. Enige tegenslag daarin is nog dat ik in november mijn val heb proberen te breken door het beton een rechtse hoek te verkopen. Ik had moeten weten dat ik links sterker ben. Mijn pols en hand zijn nu nog steeds pijnlijk en stram. Maar niets gebroken waarschijnlijk, helaas ook mijn val niet. Een of twee dagen na het eerste ongeluk in januari vloog er nog een steen door m'n ruit. Een verlaat welkom-in-de-buurt-cadeau denk ik.
Het klinkt nu alsof dit jaar een langgerekt, ijzig Niflheim was, maar er waren ook veel mooie, gave, vette en liefdevolle momenten. Gelukkig maar, anders was ik gaan bungelen. Ik heb voor het eerst een crewshirt verdiend die ik echt nooit meer aan zal doen. Niet omdat 'ie niet mooi is, maar omdat de rug vol staat met de handtekeningen van Exodus. Het was echt de vetste DMF tot nog toe met als grootste verrassing Gojira die een waardige afsluiter bleek door te knallen tot het einde. Testament had wat mankement, Exodus was gewoon heerlijke, onvervalste thrash zonder al te veel blahblah en Entombed was best okay (misschien had ik er ietsjes meer van verwacht). Een weekje erna zat ik in een ijzeren vogel met mijn ouders, broer en schoonzus, allevier mijn lieve neefjes en nichtjes, Mike en mijn knappe vriend Kaighden. Effe heel iets anders dan metal, op een zonovergoten Grieks zwemparadijs. Mijn ouders wilden ons graag echt allemaal meenemen op vakantie en trakteerden. Heerlijk om zo bij elkaar te zijn en de kinderen samen te zien genieten.
In augustus begon ik met leren (mig/mag-)lassen. Na jaren fragiele ijzerdraadsculpturen te hebben gemaakt kan ik nu wat steviger, robuuster en groter werken. Oktober sloot ik af met een klein, gezellig hallowe'enfeestje, november begon ik met The Sound of Revolution waar ik weer in de vangploeg mocht staan. Super gezellig festivalleke, maar jammer van die paar ondergeevolueerden die meenden de hitlergroet te mogen brengen. De dag erna smakte ik tegen het beton en probeerde ik dus nog wat te redden door een stevige dreun van rechts. Knie open (alweer, zucht), handen kapot, pols voelt nog verrot, maar al strompelend kun je ook sjouwen. Dus stond ik de volgende ochtend weer in het Klokgebouw om de boel weer af te breken. In december werd ik nog blij verrast met een kaartje voor EMM, helaas bleek het toch niet helemaal mijn ding te zijn. De Effenaar is prima voor enkelvoudige optredens, maar is echt totaal ongeschikt als festivallokatie. Hades zou wellicht nog inspiratie vinden in het gedram, gechagrijn, nauwe smalle doorgangen, te kleine, slecht geventileerde ruimtes, maar ik had het gauw gezien.
Vorig jaar leerde ik te vechten voor mijn bestaan, dit jaar leerde ik dat niet alles en iedereen bevochten kan worden en je soms beter je adem kan sparen.
Normaal blik ik ook wereldkundig terug. Maar bijna elk noemenswaardig nieuwsfeit is te herleiden naar een kapitale fout: Trump. End of story. (over devolutie gesproken)
Vooruitkijkend ga ik komend jaar weer verder met solderen en lassen, snijden, polijsten en buigen en hoop ik snel te kunnen beginnen aan het bouwen van mijn eerste smelt-oven. En tig-lassen. Metaal en dan vooral Fe blijft me fascineren.
______________________________
5 1 '17 Een terugblik op 2016
Eindelijk had ik een eigen huis. In februari was de kogel door de kerk. Terwijl ik mijn hal stond te schilderen belde stichting Neos met de vraag of ik nog (nood)opvang nodig had. Met geluk in mijn stem doorklinkend kon ik melden dat mijn plekje vrij was voor een vrouw die het harder nodig heeft.
Een eigen dak boven mijn hoofd. Na al het zwerven en rondlogeren en een niet al te succesvolle poging tot samenwonen (vandaar mijn aanmelding bij Neos) had ik nu een stukje veiligheid en zekerheid. Voor het eerst kon ik inrichten naar eigen smaak, dus zijn nu alle muren zwart en de vloer donker antraciet. (toch een beetje kleur)
Het leek weer goed te komen. Ik kon weer ademen. Zonder angst leven. Ik vierde mijn vrijheid. Heel even.
Op mijn verjaardag mocht ik achter de bar staan op KempenerPop (met goed zicht op het podium zodat ik kon genieten van o.a. An Evening with Knives, Candybar Planet, Dool, Disturbance en een verlate Peter Pan Speedrock) en twee weken later proostte ik met m'n matties op een nieuw levensjaar.(en ook een beetje op de comeback van KempenerPop)
Mijn bubbel van veiligheid werd echter in juli alweer verbroken toen de politie aankondigde mij op te komen pakken. Het betrof een flink opgelopen boete die mijn ex-man op mijn naam had gemaakt. Hoewel ik al best wat jaren (ver) onder het bestaansminimum leef dachten ze blijkbaar dat ik na een weekje cel wel even dat exorbitante bedrag zou kunnen ophoesten. Mijn huisje werd urenlang omsingeld. Het was me duidelijk; hoezeer ik ook probeer om het verleden achter me te laten, het zal me nog lange tijd achtervolgen.
De dag erna veranderde dat perspectief alweer toen familie met een harde mededeling kwam. Aan een lange vriendschap moest een eind komen. Ik werd onder druk gezet in een tijd dat ik al kapot ging vanbinnen. Dat heeft me doen besluiten om met dit deel van mijn verleden te breken. Als mensen het moeilijk vinden om met me om te gaan zal ik echt de laatste zijn die zichzelf opdringt. In oktober kwam er na een lange epiloog dan toch een einde aan een mooie tijd.
In de tussentijd kwam ik uit de kast als biseksueel. Voor de meesten niet echt een schokkende verrassing. Het gaf leuke, interessante en soms bikkelharde reacties. Maar nu hoef ik nergens meer op m'n lip te bijten en kan ik openlijk kwijlen als Mila Jovovich op TV is.
Bijna zou ik het Dynamo Metalfest nog vergeten dat kort na die mededelingen plaatsvondt. Maar wat was het weer een vet feest! En wat was Obituary een geweldige plaatsvervanger! Powerwolf deed serieus z'n best (misschien wel iets te serieus). De sfeer was in het algemeen een stuk relaxter dan '15. Maar er waren minder bands die er echt uit sprongen voor mij. Komend jaar wordt dat zeker wel anders. Testament, Exodus en Entombed AD worden ons beloofd. Can't wait!
Even kwam er een avondje Bloodshed festival tussendoor. Met een hoop chemische kunstgrepen kon ik lachend doen alsof er niks aan de hand was. De allopathische industrie was weer even blij met me. Ik probeerde die avond gewoon te genieten en Damocles een dikke 'up yours' te geven. Net als Procrustes trouwens, die kan ook m'n rug op. Maar de rest van oktober lag ik doodziek op bed of hing ik boven het porselein mijmerend waarom dat ding zo nodig wit moest zijn. (maar daarna was het wel minder wit)
Eigenlijk had ik allang geen zin meer in The Sound of Revolution. Ik had me daar al lang voor opgegeven omdat Life of Agony zou spelen en die hadden voor DMF moeten cancellen. Maar ik ben erg blij dat ik toch gegaan ben. Wat een feest van oude glorie. Dat meisje met de hanekam en spikes in mij kwam weer naar boven. Vooral Madball, Ignite en Discharge maakten me echt vrolijk.
Gelukkig maar, want zo had ik net dat beetje extra energie voor de volgende drie klappen. Maar daarover ga ik hier niet verder uitweiden.
Dit jaar was misschien niet mijn 'lucky year'. Maar ik heb de mensen om mij heen van een andere kant leren zien. In enkele gevallen ben ik meer afstand gaan nemen. Het was weer leerzaam. Woorden roeren je voor een moment, maar acties kunnen een leven lang doordreunen. All in all: Ik ben best een lucky bastard om zulke lieve vrienden te hebben. Ik weet wie op mijn onvoorwaardelijke steun en hulp kan rekenen als de rollen omgedraaid zouden zijn.
Dus hebben we samen dit gekke jaar in stijl afgesloten. Normaal doen behoud ik wel voor een van mijn volgende levens.
Wereldkundig was het ook best een droevig jaar. Toen 2016 net begon was ik het verlies van Lemmy (28-12-'15) nog niet te boven. Kort daarop ontviel ons David Bowie (10-1-'16) en Alan Rickman (14-1) en Paul Kantner (28-1). Gelukkig zijn we nu ook van Nancy Reagan af (6-3), helaas ook van Hilary Putnam (13-3), Johan Cruyff (24-3), wat je er van vond, iets vinden kan hij niet meer. Muhammad Ali (3-6) verloor de laatste strijd, Bud Spencer (27-6) zei 'Grazie', Ursula Franklin (22-7) kreeg haar 'Silence' en dat gold helaas ook voor Toots Thielemans (22-8). Gene Wilder (29-8) zal zich rustig houden, Popov (2-9) houdt de laatste lach. Hopelijk kan hij Leonard Cohen (7-9) wat opvrolijken. En anders heeft David Hamilton (25-9) misschien nog wat leuke plaatjes. Fidel Castro (25-9) blies z'n laatste sigaar uit en Got(t)li(e)b (4-12) zette er een streep onder. Zsa Zsa Gabor (18-12), Alan Thicke, (13-12) en George Michael (25-12) moet ik ergens toch wel noemen. Vera Cooper (25-12) die wetenschap weer goede 'curves' gaf. En vooruit, Carrie Fischer (27-12) en Debbie Reynolds (28-12) horen ook in de lijst. Ik ben er vast weer veel vergeten.
Verder veel ellende, moord, doodslag, oorlog, rampen(waaronder Trump) en Brexit. Dat laatste viel echt op. De Britten zien geen brood meer in de EU en waarom wordt ons die kans niet geboden? En Trump...tja.
______________________________
8-10-16 Respect
Respect voor ouderen! Is een zin die je vaak hoort. Doorgaans geuit door ouderen wiens gedrag weinig respect afdwingt.
Respect is een fragiel ding. Een erkenning dat de ander van waarde is. Dat kan zijn door zijn of haar unieke prestaties, maar het hoeft niet zo groots en meeslepend te zijn. Vrijwilligerswerk bij de voedselbank, een vriendelijke lach op een regenachtige maandag of een kitten van de weg grissen als er net een auto aan komt. Respect krijg je zonder dat je er om vraagt en kun je alleen uit vrije wil geven. Sterker nog, als je er om vraagt zul je het nooit krijgen en als je het niet uit vrije wil geeft heet het geen respect.
Maar niet alleen daarom krijgen ouderen die respect eisen dit niet van mij. De eis dient altijd als vrijwaring voor asociaal gedrag.
Gisterochtend fietste ik ter hoogte van het Evoluon om er al gauw achter te komen dat die bordjes 'fietstunnel afgesloten' dit keer wel serieus bedoeld waren. Dus ging ik -zoals aangegeven op de borden, en ik had ook geen andere keus- aan de linkerkant langs dezelfde weg. Aan deze kant loopt er een ventweg langs het fietspad. Ik bleef dus rechts op het fietspad rijden. Al gauw werd mij de weg versperd door een oudere man die grof scheldend met veel bombarie mij tegemoet kwam. 'Respect voor ouderen!' en dat ik aan de verkeerde kant van de weg fietste, kon ik tussen al het scheldgeweld opmaken. Als de man heel even naar links had gekeken had hij gezien dat ik door een wegversperring juist hier moest rijden. Als hij even achter zich had gekeken had hij gezien dat hij al enkele honderden meters lang al het verkeer achter zich ophield doordat hij graag samen met zijn vrouw breed langs elkaar over een eenbaans fietspad wenste te fietsen. De auto achter hem reed al vanaf het begin van de ventweg met 10 km. per uur achter hem omdat de oudere de weg versperde en daardoor konden alle fietsers die zich achter het seniele scheldkanon hadden verzameld er ook niet door met als gevolg een fikse file. Nee, daar heb ik nou geen respect voor. En juist in dit soort situaties komt deze eis voorbij. Zoals toen ik met een lichamelijk gehandicapte vriendin in de bus stapte en een oudere vrouw haar bijna uit haar stoel sleurde omdat ze niet voor haar opstond. Natuurlijk stond ze niet op! Ze kon niet eens staan! Maar het feit dat ze in een hand haar krukken vasthield was volgens de oudere alleen maar aanstelleritis.
En deze houding kom ik steeds vaker tegen in de oudere generatie van nu. Ze eisen respect voor ouderen als ze graag een voorkeursbehandeling verlangen, maar schreeuwen moord en brand over leeftijdsdiscriminatie als hen dingen ontzegd worden op basis van hun leeftijd. Wat dat betreft lijken ze een feminist met kinderwens. Beuken tegen het glazen plafond, maar wel extra verlof en kinderopvang eisen.
Als ik zo word is het echt tijd voor een spuitje hoor!
______________________________
19-7-'16 Bi twijfel...
Lang heb ik getwijfeld, gepiekerd en steeds besloten om het voor me te houden. Ik choqueer (blijkbaar) al genoeg door mijn politiek-/filosofische idealen, m'n levenshouding, muzikale voorkeur, kleding en waarschijnlijk nog heel veel meer. Ik ben er niet op uit ofzo, maar in alle eerlijkheid interesseert het me vrij weinig wat anderen vinden.
De reden dat ik twijfel over het uitspreken van de volledige waarheid is dat deze anderen of mezelf zou kunnen schaden. Er is veel te vaak misbruik gemaakt van wat ik dacht, bedacht, creëerde, wist of voelde. Daarom lijk ik vrij open, maar laat ik nooit het achterste van mijn tong zien. Mijn aangeboren openheid heeft me ondertussen wel genoeg in de nesten gewerkt.
Maar over dit stukje waarheid begin ik me af te vragen waarom ik eigenlijk zo moeilijk doe. Eerlijk gezegd denk ik dat degene die het nog niet wisten het stiekem allang geraden had. Wie bescherm ik eigenlijk? En maak ik het mezelf en anderen niet onnodig lastig door het voor me te houden?
Allez dan: ik ben bi. Als dit schokkend is had je me echt verkeerd ingeschat.
Het is eigenlijk te erg dat ik dit voor me zou moeten houden om andermans interpretatie of voorstelling van mij niet te schaden en om mezelf te beschermen. Bij deze ben ik daar dan ook klaar mee. Zoals ik altijd gestreden heb voor gelijke rechten en vrijheid zal ik dat blijven doen, alleen nu meer openlijk.
______________________________
11 1 '16 The year of the Pitbull
Het afgelopen jaar is misschien wel het heftigste en meest chaotische ooit geweest voor mij persoonlijk. Normaal kijk ik niet alleen terug op mijn eigen jaar, maar ook naar wat er in de wereld gebeurde. Maar dit jaar heb ik de energie en tijd niet gehad om ook het wereldnieuws echt bij te houden.
Na lange tijd op een houtje te hebben gebeten werd in januari eindelijk een gezamenlijke uitkering toegekend. Na het kwijtraken van mijn baan, de scheiding en de gedwongen verkoop van mijn huis had ik eindelijk een beetje zekerheid. De situatie was niet ideaal. Verre van. Maar het was een kleine verbetering ten opzichte van de afgelopen zeven jaar. Toch knaagde het. ik had geen rust. Kreeg geen rust. Problemen stapelden zich op en in mei besloot ik toch om op zoek te gaan naar een eigen woning. Uiteindelijk verbrak ik in juni de relatie. Nieuwe liefde en een nieuw leven lonkten aan de horizon, maar eerst moest de rotzooi van het verleden nog worden opgeruimd. Het was een flinke puinhoop geworden op alle vlakken van mijn leven en nu haal ik daar de bezem door. Om te beginnen ben ik bezig om een eigen woning te krijgen. En zolang ik hier nog zit leer ik grenzen te stellen; ik ben geen deurmat meer. Ik laat geen misbruik van mij maken en mep voortaan weer van me af als het moet, zoals ik vroeger ook altijd deed.
Ook qua gezondheid ga ik -eindelijk- terugvechten. Vandaag had ik de eerste testen bij de afdeling cardiologie. Voorlopig heb ik alleen nog een beter beeld van wat het niet is, maar mijn doel is om dit jaar nog mijn hart goed te laten werken. Mijn leven wordt niet meer gedicteerd door mijn gezondheid. Het werd tijd, want ik kan steeds minder en vind mezelf echt te jong om als een kasplantje weg te kwijnen. Ik wil nog zo veel! Dit jaar wil ik ook een kunst/design-project dat al enige tijd stof ligt te vergaren op de plank op de markt gaan brengen. Als ik een eigen woning heb wil ik ook weer wat actiever mijn kunst- en cartoonprojecten hervatten. Dat wil ik al jaren, maar nu zet ik mijn tanden er in. Ik eis mijn vrijheid en mijn leven weer op en zal het terug krijgen. Met mijn muze aan mijn zijde voel ik me sterker dan ooit.
Toch was het afgelopen jaar niet alleen maar slecht hoor! Ik deed vrijwilligerswerk bij twee geweldige festivals, leerde nieuwe vrienden kennen en kreeg een nog betere band met een paar van mijn vrienden. En zoals gezegd een nieuwe liefde. Dit voelt totaal anders. Ik voel me vrij, maar verbonden. Niet gebonden. Ik ontdekte nieuwe horizons zowel letterlijk als figuurlijk. Deed nieuwe vaardigheden op en herontdekte oude vaardigheden. Het leven is een weer een interessant avontuur geworden. Ik ben veel kwijtgeraakt, maar herwon zoveel meer. En dit hoofdstuk is pas net begonnen!
______________________________
2 8 15 Een rijke oogst
Toen ik deze lente mijn mini-moestuin inzaaide met sla, spinazie, selderij en aubergine bedacht ik dat linzen een leuk experimentje erbij zou zijn. Iedereen vertelde mij dat je geen linzen kon kweken in Nederland. Verkeerd klimaat, slechte luchtvochtigheid en meer van dat soort redenen. Met de rest had ik al ervaring en dat ging eigenlijk altijd wel goed.
Maar de sla schoot uit en stierf af, hetzelfde gebeurde met de spinazie. De selderij en aubergine groeien amper en lijken op sterven na dood. Maar de linzen hebben me net een rijke oogst gegeven. The best things in life are the ones you never saw coming.
En dat geldt ook voor de rest van mijn leven. Van alle zaden die ik (onbedoeld) geplant heb floreert juist dat waarvan ik niets heb durven verwachten. Ik ben in een klap zielsgelukkig. Ik heb mijn muze gevonden.
______________________________
7 7 15 Where ever I may roam...
Soms denk ik met heimwee terug aan de zomernachten op mijn bovenste stapelbedje achterin de vrachtwagen starend naar de sterrenhemel door het open dakraam. Er zijn maar weinig regio's in Nederland waar ik niet ben geweest. Zelfs nog een flink aantal in België. Altijd onderweg, het landschap zag ik aan me voorbij schieten door de ramen van de cabine. Ik had die dagen echt met niemand willen ruilen.
Natuurlijk ging ik ook weleens op vakantie naar het buitenland, maar het nadeel daarvan is dat de reizen gepland zijn en alleen het einddoel belangrijk is. Er is zo weinig avontuurlijks aan.
En dus ga ik 7 augustus maar eens mijn eigen reisje maken. Ik heb een fiets en een landkaart, de rest gaat wel goedkomen. Ik ga nieuwe wegen inslaan en zien waar het me brengt. Het is tijd voor een geheel nieuw avontuur!
______________________________
3 7 15 Curiouser and curiouser
Mijn leven lijkt er echt niet op gemaakt om rustig voorbij te kabbelen in een gelijkmatige stroom. Bijna ben ik jaloers op mensen met een saai en rustig leventje. Al zou ik ergens ook met niemand willen ruilen. Elke dag kan een volledige ommekeer betekenen waardoor je alles wat je dacht te weten kan vergeten.
Sinds iets meer als een dagje ben ik weer single. Nu is het zaak om een eigen stekje te vinden en mijn zinnen zijn gezet op mijn geboortestadje. Daarnaast wil ik een leuke baan waar ik me in kan storten.
Ergens doet het me natuurlijk pijn. Ik had plannen en ideeën over mijn toekomst en mijn relatie. Scheiden is rouwen, zelfs als dat vriendschappelijk gaat. Je ontkent het, vecht het aan, maar je vecht voor iets dat er eigenlijk niet meer is. Dan probeer je nog een middenweg te zoeken, maar uiteindelijk volgt capitulatie en acceptatie.
Toch voelt de toekomst voor mij weer als een nieuw avontuur waarin alles mogelijk is, als je er maar voor vecht!
______________________________
