16-07-'18   The road so far...

Vijf jaar geleden raakte ik bijna alles kwijt. Ik had geen huis meer, lag in scheiding, raakte werkloos en kon maar niet herstellen van mijn tweede burn-out. Alleen de kleren die ik aan mijn lijf had en alles wat in een rugzakje past had ik mee. Ik kon mijn leven weer helemaal van de grond af opnieuw opbouwen.
Dat ging niet zonder slag of stoot; de ervaringen van de jaren die volgden deed officiële instanties besluiten mij te bestempelen als ‘ernstig getraumatiseerd’. Destijds lachte ik er om, maar in retrospect moet ik hun gelijk erkennen.
Wie ik was zal ik nooit meer zijn. Wie ik ben wordt ik nooit meer. Het leven is niet statisch maar een constant stromende rivier. Een burn-out voelt alsof je van binnen bent uitgehold. Het minste beetje stress is teveel, je wilt niet meer nadenken, bent constant vermoeid en voelt je afgestompt. Daar uit klimmen is een lange weg. De eerste keer duurde dat al ruim twee jaar. Nu na vijf jaar begin ik eindelijk te merken dat ik begin te herstellen van m’n tweede burn-out. De afgelopen anderhalve week was pittig. Een weekendje bouwen aan Bospop, 1 dagje rust, 4 dagen bouwen aan DMF, een dagje vangploeg, de load-in van Ghost en een dag afbreken en opruimen aldaar. Op de laatste dag protesteerde mijn hart wel heel erg en werd ik er even pijnlijk aan herinnerd dat ik nog wel wat herstelwerk te doen heb. Het was de eerste keer dat de op- en afbouwvrijwilligers van DMF een coördinator en aanspreekpunt hadden. En de eerste keer dat ik deze functies mocht vervullen. Natuurlijk ging niet alles direct soepel en volgens plan, maar soms is falen (en dat erkennen) het beste medicijn tegen faalangst. Het was een educatie op zich en de volgende keer ga ik weer wat beslagener ten ijs. Vier jaar geleden was ik al gesloopt na 2½ dag opbouwen, maar grenzen verleg je alleen als je ze blijft opzoeken. En ik daag mezelf graag uit. Wat zal het volgende jaar me brengen?

______________________________

The passion for destruction is a creative passion.   Mikhail Bakunin